Mijn LV-verhaal: Marian Wisse, “Het bijzondere zit in het gewone.”

9 oktober 2019 | 2 reacties

Marian Wisse

Na acht jaar in het bestuur van Stadsklooster La Verna, waarvan de laatste zeven jaar als voorzitter, zit de bestuurstermijn van Marian Wisse erop. Hans-Peter Bartels ging met haar in gesprek.

Zou je wat meer kunnen vertellen over jezelf? De meeste mensen kennen je namelijk alleen als onze voorzitter.
“In het dagelijks leven werk ik als geestelijk begeleider van zieke mensen in het UMC Utrecht. Dat betekent dat ik een gesprekspartner ben van mensen die door ziekte of beperkingen vragen krijgen, het zwaar hebben of troost nodig hebben, naar houvast zoeken of zitten met vragen als ‘wie ben ik nog nu ik zoveel niet meer kan?’ Ik probeer door met hen in gesprek te gaan, hun gedachten te verhelderen of hen hun hart te laten luchten. Of ik zorg dat ze weer een ander perspectief gaan zien, door de vragen die ik stel.”

Hoe ben je met Stadsklooster La Verna in contact gekomen en hoe ben je bestuurslid geworden?
“Ik trek al heel lang met de Franciscaanse Beweging op. Onze moeder vertelde al over Franciscus, met het boekje “Franciscus en de vogels.” Zij was lid van de Franciscaanse Lekenorde (nu: OFS). Later, toen ik theologie ging studeren in Utrecht, kwam ik bij de franciscanen in de Willem Barentszstraat en in Bilthoven. Daar deed ik mee aan bezinningsavonden. Na mijn studie ben ik 25 jaar lid geweest van de Vereniging Broeder Frans. Dat was een mooie tijd.

Zo heb ik altijd een lijntje gehad met de Franciscaanse Beweging en zo heb ik door de jaren heen contact gehouden met broeder Rob Hoogenboom. Soms wat meer, soms wat minder. Uiteindelijk heeft hij me in 2011 gevraagd voor het bestuur van La Verna.

Toen ik in 2012 door bestuur gepolst werd om voorzitter te worden, wist ik absoluut niet wat er op dat moment boven mijn hoofd hing. Ik was bereid het te doen, omdat ik dacht ik dat ik het met hulp van de andere bestuursleden wel zou kunnen. Maar ik wist niet dat Rob, de oprichter van La Verna, weg zou gaan als coördinator. Een nieuwe coördinator is natuurlijk een hele grote overgang voor zo’n centrum. Er is veel aandacht en veelvuldige begeleiding van een bestuur voor nodig om het in goede banen te leiden.”

Hoe kijk je terug op je zeven jaren als voorzitter?
Ik kijk er achteraf met veel plezier op terug. Maar ik vond het, toen ik er inzat, af en toe wel wat lastiger. Dat kwam doordat we als bestuur de noodzaak zagen om een nieuwe koers uit te gaan zetten voor La Verna, een project waarvan je tevoren niet weet of het zal slagen. Maar nu ik terugkijk, is het eigenlijk heel bijzonder dat ik precies deze jaren in het bestuur heb gezeten, samen met echt ontzettend leuke, heel betrokken en actieve bestuursleden.

Nadat Fer van der Reijken als coördinator aantrad, werd ingewerkt en wat gewend was geraakt, constateerden we vergrijzing onder de bezoekers van La Verna en dat de deelname ook terugliep. Daarom moest er een nieuwe weg gevonden worden. Daar hebben we door middel van bestuursbezinningsavonden aan gewerkt. Dat waren speciale vergaderingen, waarin we niet alleen met elkaar praatten. We gebruikten allerlei werkvormen om op het spoor te komen van wat nu eigenlijk het unieke van La Verna is. Wat de missie was die La Verna wil hebben, wat een goede, nieuwe naam zou kunnen zijn die past bij deze tijd. Daar hebben we ons mee bezig gehouden van 2014 tot en met 2016/17. En toen konden we tot concrete uitwerking overgaan.

Wat ook voldoening geeft, als ik er op terugkijk, is dat iedereen die wij erbij betrokken (de staf, de mensen van het bureau, de vrijwilligers, de communiteit en op het laatst ook de vrienden van La Verna) zijn bijdrage heeft kunnen en willen leveren aan dat hele proces van heroriëntatie. Dat heb ik echt heel mooi gevonden: dat wij als bestuur de gelegenheid kregen iedereen erbij te betrekken en dat iedereen dat ook van harte zijn ideeën naar voren bracht. Dat iedereen het plan daardoor nog beter maakte en de oriëntatie meer richting gaf. Zo is dan uiteindelijk de nieuwe naam “Stadsklooster La Verna” er uitgekomen, met een nieuw programmaboekje en een ander logo, een nieuwe duidelijke missie en een programma met duidelijke speerpunten. Dus ik kijk met veel voldoening terug op dat hele proces. Vóóral omdat we dat zo zeer samen hebben kunnen doen!”

Dat hele veranderingsproces is echt jouw hoogtepunt uit deze periode? Of is er nog een ander hoogtepunt?
“Toen ik erover nadacht, dacht ik: ik kan een aantal momenten aanwijzen, maar eigenlijk is het hele veranderingsproces het belangrijkste. De organische en langzame wijze waarop zich dat voltrok. Misschien met als hoogtepunt daarin een speciale actieve vriendenavond, waarin we onder leiding van Elisabeth Ouborg en Fer een mooi spel hebben gedaan met de vrienden. Daardoor konden we niet alleen met praten, maar ook door te doen aan die heroriëntatie werken.

Daarnaast waren er nog wel een paar bijzondere momenten die ik me herinner. Dat zijn de avonden die we voor Hans Sevenhoven en voor Rob hebben georganiseerd als dank voor hun inzet voor het centrum, avonden met diepgang én gezelligheid, echt La Verna. En het 15-jarig bestaan van La Verna, dat in het Huis van de Wijk werd gevierd. Dat was dus meer naar buiten gericht. Zo hebben we een heel stuk van Amsterdam Nieuw-West erbij betrokken.

Dat was één van de dingen die dit bestuur erg graag wilde. Dat in de nieuwe koers de maatschappelijke gerichtheid op de buurt en de samenwerking met mensen in Amsterdam Nieuw-West meer en meer gestalte zou krijgen. Ik denk dat het huidige programma van La Verna dat ook in zich heeft en dat Fer daar met name een goede vertegenwoordiger voor is.”

Stadsklooster La Verna is een centrum voor spiritualiteit. Wat is in jouw eigen spiritualiteit relevant voor je dagelijks leven?
“Wat ik terugvind in de spiritualiteit van Franciscus en de franciscanen, is aandacht. Aandacht voor dat wat kwetsbaar is. Dat kan een mens of de schepping zijn. Ik vind het erg belangrijk dingen met aandacht te doen. Om met mensen met aandacht om te gaan. De laatste jaren geldt dat voor mij ook voor het klimaat en de diversiteit van de schepping. Dat werd ook steeds belangrijker in mijn dagelijks leven. Hoe ik mijn huis isoleer, bijvoorbeeld, om te zorgen dat je op die manier een bijdrage levert aan het milieu. Of ook het voedsel dat ik eet. Het zit ook in mijn beroep. Geestelijke begeleiding is natuurlijk ook een bijzondere vorm van aandacht voor mensen.

Wat ik als lijfspreuk hanteer is “het bijzondere zit in het gewone.”  Als je denkt aan mensen die elke dag een maaltijd op tafel brengen in een huisgezin. Of meer op La Verna betrokken: de mensen die iedere keer weer achter het bureau zitten om de cursisten in te schrijven of degene die de koffie verzorgen. Het zijn allemaal heel gewone dingen, maar het bijzondere zit erin dat dat met trouw en aandacht gebeurt.

Eigenlijk is het geheim van La Verna vooral dat er op La Verna, zowel in de communiteit als in het cursuscentrum, datgene gedaan wordt waar men voor staat. Dus dat er wordt geleefd waar je voor staat. Het blijven geen woorden, maar het wordt gedaan: aandacht, gastvrijheid, eenvoud, duurzaamheid. Allemaal heel mooie woorden, maar als het niet gedaan wordt, dan trekt het geen mensen. Als mensen op La Verna komen, zijn ze meteen onder de indruk. Er wordt gedaan waar men voor staat. En dat was voor mij ook het aantrekkelijke om mij in te zetten voor La Verna.”

En nu zit je bestuursperiode erop. Ga je iets anders doen? Gaan we je nog vaak zien bij La Verna? Dat laatste hopen we natuurlijk van wel…
“Ik ga over vijf maanden met pensioen. Ik ben van plan om eerst even goed rust te nemen en tijd te nemen om dingen voor mijzelf te doen. Daarom ga ik voorlopig niet in een ander bestuur of wat dan ook. En het kan best zijn dat ik een keer aan een cursus van La Verna deel ga nemen. In ieder geval als het overdag is. Want, wat ik zelf wel fijn vind, is dat ik niet meer ’s avonds met de trein hoef te reizen na de vergaderingen.”

Wil je tot slot nog iets meegeven?
“Ik ben altijd erg blij geworden van het enthousiasme van iedereen die op La Verna bezig is. Er wordt met enorm veel enthousiasme gewerkt door Fer, de andere stafleden en alle vrijwilligers. Dat vind ik indrukwekkend. En er is een grote welwillendheid vanuit de communiteit. Dat alles maakt het tot een heel fijne sfeer om in te werken.”

Reacties

  • Kees van Vliet ofm

    vrijdag 11 oktober 2019

    Boeiend dit interview met jou te lezen, Marian! Ik geniet er met jou van dat La Verna levendig en toekomstgericht doorgaat… En jou wens ik toe: geniet van je pensioen!!! Tenslotte nog een klein verzoek: groet de fam. Wisse e.a…; Pax et Bonum, kees

  • rob hoogenboom

    zaterdag 12 oktober 2019

    een mooi interview; ik ben nog steeds trots dat ik Marian gevraagd heb voor het bestuur van La Verna. Wat heeft ze dat goed gedaan, samen met anderen. Dank voor deze jaren, Rob

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen