Mijn LV-Verhaal: Lynn Das – Bij La Verna mag je een leven lang oefenen…

15 september 2020 | geen commentaar

Lynn Das

Op 16 juli jl. nam Lynn Das ‘coronaproof’ afscheid van Stadsklooster La Verna. In dit LV-verhaal horen we haar verhaal over ruim 23 jaar actief zijn in en voor het Stadsklooster.

Hoe en wanneer ben je met La Verna in contact gekomen?
Dat was eind jaren negentig. Ik had net een sabbatjaar bij de zusters Clarissen in Megen afgesloten. De franciscaan Sigismund Verheij gaf me de tip om eens bij Rob Hoogenboom hier in La Verna aan te kloppen. Op een maandag had ik een gesprek met hem en ik kon de woensdag erop meteen aantreden. Het Franciscaans Centrum voor spirituele ontwikkeling, zoals het stadsklooster toen heette, was net aan het opstarten en ik was op kantoor aanwezig als ‘manusje van alles’. Ik herinner me nog de eerste Open Dag. Rob verwachtte niet veel mensen, maar Joke Thijssen en ik hebben echt moeten aanpezen om de grote stroom van belangstellenden op te vangen.

Wat heb je al die jaren zo gedaan?
Het was van alles en nog wat: koffie/thee zetten, telefoon opnemen, incasso’s invoeren, de deur openen. Moet je nagaan dat we de bevestigingen voor de activiteiten allemaal per brief met postzegel deden. Of als het op het nippertje was met de telefoon. Het frankeerapparaat kwam pas later. Weer later de e-mails. Ik hield ook alle creatieve materiaal op orde, zorgde dat de koffie/theekannen schoon waren en met mooie stickertjes beplakt. Ik kocht koffie, thee en koekjes in zodanig dat de gastvrouwen en heren er niet naast grepen. Ook met het verzendklaar maken van de programmaboekjes en de kerstpakketten deed ik mee. Ik ben ook een tijdje gastvrouw geweest, maar ik kwam erachter dat dat niet echt mijn hobby was.

Wat heb je eraan beleefd?
Van de activiteiten waaraan ik in die jaren heb meegedaan springen het mandala tekenen, het enneagram en de films eruit. Ik heb hier ook veel vriendschap en hartelijkheid beleefd van de vrijwilligers en de broeders. De gemeenschap van de broeders heb ik ook zien veranderen. Dit was oorspronkelijk een huis van de broeders van St. Louis en daar kwamen enkele Franciscanen bij wonen. Die twee nestgeuren moesten zich tot elkaar gaan verhouden. Wat niet altijd makkelijk was. Het was fijn om te delen in elkaars wel en wee. Ook in een voor mij moeilijke periode was ik heel blij dat La Verna er was. Ook heb ik geleerd hoe belangrijk het is om goed afscheid te nemen als iemand na jaren stopte of kwam te overlijden. Ik heb ook gemerkt dat veranderen, nieuwe dingen (incasso’s in voeren, voor mij soms lastig kan zijn.

Is er een hoogtepunt of activiteit die er echt is uitgesprongen voor jou?
De aankomst van broeder Theo Koopman was een happening. Alle huisraad stond op de gang en dat paste nooit op zijn kamer! De oude Frans van de Brom was voorlees-opa op een basisschool. Hij overleed plotseling in de kerstvakantie. ‘Zijn kinderen’ namen op hun manier afscheid van hem door allemaal tekeningen voor hem te maken. Die werden in de gang opgehangen. Spontaan denk ik ook aan de uitvaart van Joop Spanjaard. En ik was ook onder de indruk van mijn eigen afscheid. Ik hoorde dat er mensen waren die daarvoor zelfs afspraken hadden verzet!

Kun je wat je hier hebt opgedaan aan spiritualiteit integreren in je eigen leven?
Het allerbelangrijkste is: je mag er zijn zoals je bent en je mag dingen bespreekbaar maken. Ik hoor nog de stem van mijn moeder in mijn oren: “Lynn, dat vráág je niet!” In La Verna ondervond ik dat het juist goed is om te proberen je oordeel uit te stellen en dingen op tafel te leggen, in alle openheid voor wat er dan uit zou komen. Dat doe ik bij mezelf thuis nu ook als ik bezoek heb.

Wat heeft je doen besluiten om na zo’n 23 jaar bij La Verna te gaan stoppen en wat ga je nu doen?
Zes jaar geleden ben ik van Amsterdam Nieuw-West verhuisd naar IJburg. Ik voel nu dat het tijd is om iets anders te doen en dichter bij huis. Misschien kan ik wel voorleesouder voor jonge kinderen worden? Het liefst laat ik het nu nog even open, in het vertrouwen dat er wel iets nieuws op mijn pad gaat komen dat goed bij me past.

Heb je nog een laatste woord?
Als ik nu alle jaren in vogelvlucht nog eens voorbij zie komen, dan kan ik alleen maar zeggen: wat was het een rijke tijd! En zoals Sigismund Verheij zou zeggen: “Hier mag je oefenen… en dat duurt een leven lang…”

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen