Mijn LV-Verhaal: Gerry Giling – La Verna is een blijvend oriëntatiepunt…

29 oktober 2020 | één reactie

Gerry Giling leerde in 2006 Stadsklooster La Verna kennen. Inmiddels is ze al vele jaren actief als gastvrouw in Stadsklooster La Verna. In dit LV-verhaal leren we haar (nog) beter kennen.

Achtergrond
Mijn naam is Gerry Giling en ik ben 82 jaar oud. Van buiten dan, want van binnen 28 😊! Ik ben afkomstig uit een katholieke, ruimdenkende ambachtsfamilie. Vanaf de peuterschool tot en met de MULO zat ik op scholen, die geleid werden door nonnen. We kregen er muziekles en mochten (ook zelf bedachte) toneelstukjes doen. Al jong was ik geïnteresseerd in alles wat te maken had met mijn katholieke geloof en ik wilde ook missiezuster worden. Zondags in de kerk probeerde ik de vertaling uit het Latijn in het misboekje te begrijpen. De consecratie waarbij brood en wijn in lichaam en bloed van Jezus veranderen fascineerde me.

Via de ontwikkelingscursus van Mater Amabilis kreeg ik b.v. uitleg over de Dance macabre, over drama en algemene ontwikkeling: opvoedkunde, woninginrichting, smaakontwikkeling, koken en naaien. Ook medische raad en voorlichting. Graag wilde ik actrice worden, kapster of kleuterleidster.

Op 17-jarige leeftijd kwam ik bij toeval in aanraking met een cursus toegepaste psychologie. En godsdienstige vragen bleven me fascineren. Het boek over de 5 grote wereldgodsdiensten heb ik nog steeds(!).

Opleiding en werk
Het liefst wilde ik schoonheidsspecialiste worden, maar dat was te duur. Daarom ging ik eerst naar kantoor, leerde steno en typen, was zeven jaar pasdame bij C&A en behaalde mijn juwelier- horloger diploma. Daarna kwam er ruimte om de opleiding tot schoonheidsspecialiste te gaan volgen en vanaf mijn 30e kon ik ermee aan de slag. De harmonie ervan trok me aan, de schoonheid, de verzorging van vrouwen. Het leverde me veel intieme, geestelijke contacten op. Ik zei altijd dat ik van mijn hobby mijn werk heb gemaakt. Afkomstig uit een ambachtsfamilie werkte ik niet alleen met mijn handen maar ook met mijn hoofd en hart. Het was echt mijn passie. Helaas maakte ik op mijn 70e een ongelukkige val op mijn schouder en toen kon ik dit werk niet meer doen.

Lezen
Lezen was als kind al mijn passie. Mijn moeder zette me zelfs op rantsoen. Mijn partners vroegen me om geen boeken mee te nemen op vakantie, want ‘dan was ik er niet’. Pas op mijn 40e kon ik dit verbod uit mijn ‘rugzakje’ halen en stond ik mezelf echt toe te lezen. Ik las graag over koning Hammurabi, die een kleine 5000 jaar geleden in spijkerschrift al de eigen verantwoordelijkheid van de mens ter sprake bracht. Ook las ik Jacob Slavenburgs ‘Een reis langs de mysteriën’ (over hoe het christendom zich ontwikkelde ten tijde van keizer Constantijn). Het boekje ‘Broeder Jezus’ van Schalom Ben-Chorin uit 1967, over de mens Jezus, heb ik hier nog staan. Zo interessant hoe Jezus als Jood de Tora vóórleefde! Maar ook Pim Fortuyn met zijn boek ‘De verweesde samenleving’ (en zijn pleidooi voor de kerken als liefhebbende Vader), Bram Moerland over de gnosis en de Katharen, en de gedachten van Teilhard de Chardin boeiden me. Roberto Assagioli en zijn ‘psychosynthese’ wil ik niet vergeten te noemen. En de verhalen over Franciscus die rond 1200 naar de Sultan ging. Ik heb me ook in de Koran verdiept. Eigenlijk komen al die boeken samen in de grote vraag: hoe kunnen we steeds menselijker worden?

La Verna
In 2006 werd ik door mijn zus Kitty in aanraking gebracht met La Verna. Ik zag er de film ‘The story of the weeping camel’. Nadien heb ik aan vele activiteiten deelgenomen. Ik noem er een aantal: andere films met diepgang bekeken, meegedaan met Berthe van Soest (psalm 119 en de tarot), familieopstellingen, sprookjes lezen, andere inspiratiedagen, open gespreksbijeenkomsten, autobiografisch schrijven, de bijeenkomst met Sheikh Hassan, dagen met het enneagram. Te veel om op te noemen.

Als gastvrouw van La Verna mocht ik meedoen met de cursussen. Daar heb ik veel gebruik van gemaakt, want in elk seizoen waren er altijd onderwerpen die me aanspraken. Ik heb daardoor ook fijne contacten met de andere gastvrouwen en cursusleiders gekregen. Vriendschappen eraan overgehouden.

La Verna heeft heel veel voor mij betekend. Het is een blijvend oriëntatiepunt. Het houdt me ‘levend’ (in spirituele ontwikkeling) en geeft me een doel. Niet alleen heb ik inspiratie opgedaan in mijn zoektocht naar de zin van het leven. Ik kreeg ook hulp van Rob Hoogenboom, Elisabeth Ouborg en Fer van der Reijken toen mijn kleindochter – die vier jaar bij me gewoond heeft – plotseling moslima werd! Ik ben zelf ruimdenkend, maar het gaf ook problemen. Hun raad gaf me stof tot nadenken, nieuwe inzichten… Ik denk ook aan een gesprek met Fer over euthanasie (Zou je dat ook kunnen zien als het teruggeven van je leven aan de Schepper?).

Ontwikkeling
Tijdens een moeilijke periode heb ik zeven jaar Hatha Yoga en Yoga Vedanta gedaan. Daar heb ik veel steun aan gehad. Het was geen vaag gedoe. Het gaf me inzichten, een soort kader.

Uiteindelijk kom ik terug bij de Tora, die nog altijd actueel is! De Tora houdt me voor om steeds te blijven bevragen, om eerst te doen en dan daarop te studeren. De tijden veranderen dus het blijft een leven van leren en doen. Momenteel geniet ik in La Verna erg van het Joodse leerhuis met Binjamin Heyl. De tien woorden van de Eeuwige. Vergeven en vergeven worden. De woorden van Hillel de wijze: “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” Het Sjema met de liefde voor God en de medemens; dat is het eerste wat een Joods kind leert. Ook bij stervenden wordt het Sjema uitgesproken, tot het moment waarop de ziel van de overledenen voor Gods troon wordt gebracht. Prachtig om zo te sterven!

Toekomst
De aarde is in mijn ogen een levend organisme. De aardverschuivingen, tsunami’s en nu Corona zijn voor mij tekenen dat de aarde zich afschudt als een hond. Ze bibbert om op die manier haar zenuwstelsel te ontladen. Ik ben ervan overtuigd dat de aarde ons momenteel zegt: “Ik laat me niet meer uitputten.” Dat geldt trouwens voor mezelf ook: ik laat me niet uitputten. Daarom spreekt de sabbath – rustdag van het Jodendom – me zo aan.

Wie ik verder ben blijft voor mij altijd een vraag. Ik ben graag zoekende in mijn leven. Of moet ik zeggen dat ik me blijf oriënteren? In de Oriënt gaat immers het licht op.

Hoe dan ook hoop ik dat La Verna blijft bestaan! Het betekent zoveel voor veel mensen!

Reacties

  • Helen Joustra

    donderdag 29 oktober 2020

    Dag Gerry, heb met veel belangstelling jouw verhaal gelezen. Zelf ben ik lang niet zo belezen en “beleefd” als jij, maar ik kan me zo goed jouw voetstappen in diverse windrichtingen voorstellen. Het ga je goed, steeds weer, met blessings van Helen

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen