Mijn LV-Verhaal: Elisabeth Ouborg

28 mei 2020 | 5 reacties

Elisabeth Ouborg is gestopt met haar werkzaamheden op het kantoor van La Verna. We vroegen haar om terug te blikken op de ruim tien jaar waarin ze heeft bijgedragen aan het reilen en zeilen van La Verna.

Een terugblik op mijn woelige maar ook zeer vruchtbare jaren bij La Verna onder het motto van Pippi Langkous: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan! ……….
(Of: Eindelijk zingt mijn ziel!)

Eigenlijk ben ik door een ‘duwtje’ van wat ik mijn Beschermengel noem, op La Verna terecht gekomen. Ik krijg wel vaker in mijn leven zulke ‘duwtjes’ en als ik ze volg leidt dat altijd weer tot verrassende resultaten. Inmiddels vertrouw ik erop dat mijn Beschermengel goed voor me zorgt en me op deze manier helpt de koers van mijn ziel aan te houden.

Voor mijn komst op La Verna had ik me 25 jaar met hart en ziel ingezet voor de vrouwenhulpverlening, toen ik op mijn laatste werkplek werd overvallen door een forse burn-out. Op dat moment zat ik op de top van mijn kunnen en genoot van mijn werk, hoewel het pittig was. Van de ene dag op de andere kwam mijn leven volledig tot stilstand en kostte het me een paar jaar om weer op de been te komen.

 

Weer aan het werk

Toen ik me wat beter begon te voelen, kon ik door mijn uitkering via vrijwilligerswerk verder gaan sleutelen aan mijn herstel. Ik had echter totaal geen idee wat ik zou willen doen. De UWV medewerkster vroeg of ik belangstelling had om bij een spiritueel centrum te werken. Zij kende La Verna uit eigen ervaring en vertelde er enthousiast over.

Ik was verbaasd over deze suggestie. Ik wilde dolgraag weer een maatschappelijke bijdrage leveren, maar werken bij een Franciscaans klooster, daar was ik uit mezelf nooit opgekomen. Weliswaar droeg ik spirituele beoefening een warm hart toe – ik was van oorsprong van remonstrantse huize – en stond ik open voor andere godsdienstoefeningen, maar ik was vanaf mijn zestiende niet meer naar de kerk geweest, dus een klooster? Op dat moment voelde ik weer het bekende duwtje! En op het moment dat ik bij La Verna binnenstapte en verwelkomd werd door Rob Hoogeboom, ‘wist’ ik meteen: hier moet ik zijn!

In dat eerste gesprek maakte ik direct kennis met het rotsvaste geloof en vertrouwen van Rob, dat alles wat door ons verlangd wordt op een of andere wijze ook op ons pad komt, een van de pijlers waardoor zijn ideeën voor La Verna tot bloei waren gekomen. Ik verlangde terug naar een tijd waarin ik met een bevlogen en gecommitteerde groep werkte aan positieve veranderingen voor de positie van vrouwen in de samenleving. En ik verlangde ernaar mijn eigen kwaliteiten in het begeleiden van mensen verder te kunnen ontplooien en op een hoger spiritueel niveau te brengen. Dit was de eerste stap op weg naar terugkeer in de samenleving. Ik kon toen nog niet bevroeden hoe weldadig en veelzijdig mijn bijdrage aan het reilen en zeilen van La Verna uiteindelijk voor de bloei van mijn ziel en mijzelf zou uitpakken.

Stimulerend aanbod

Die eerste jaren begon ik als gastvrouw bij diverse cursussen die me aanspraken. Deelname aan cursussen als Levensverhalen Schrijven bij Greet Niederländer en Chi Neng Qigong bij Simone Huisman pakte goed voor me uit. Ik ondervond hierdoor een stimulans om door te gaan met het verwerken en transformeren van traumatische jeugdervaringen die ten grondslag lagen aan mijn burn-out. Daarnaast was het fijn om in alle rust mijn werkritme te hervinden en mijn energiepeil te voelen toenemen.

Tijdens de zomermaanden, als het cursuswerk stillag, voerde ik opdrachten voor Rob uit. Zo heb ik met ondersteuning van Chris Elzinga onderzoek gedaan naar de effecten van cursussen bij deelnemers en hun omgeving via diepte interviews. Door de boeiende gesprekken met deelnemers werd ik nog enthousiaster over de diversiteit in het aanbod van La Verna. Het was als een boeket wilde bloemen: Voor elk wat wils! En dat gold zeker ook voor mij omdat ik erg van afwisseling en uitdaging in mijn werk houd en daaraan was geen gebrek.

Later vroeg Rob of ik een paar cursusleidsters thuis kon interviewen zodat zij, ondanks afwezigheid, hun aanbod toch op de Open Dag konden presenteren. Het was een kans om verder kennis te maken met het organisch groeiende en bloeiende La Verna. Ik voelde me steeds meer als een vis in het water in de gastvrije, vrijzinnige, en van Franciscaanse betrokkenheid op het menselijke en natuurlijke bestaan, doortrokken sfeer.

Vertrouwen

Toen ik in 2012 het plan opvatte om naar Castricum te verhuizen wilde ik dolgraag op La Verna blijven werken maar zag er tegenop om gastvrouw te blijven voor avondcursussen. En ja hoor, toen ik mijn dilemma aan de toenmalige coördinatrice van de vrijwilligers Annemarie Hauer voorlegde, bleek Rob’s vertrouwen weer uit te komen. Annemarie verlangde ernaar zich helemaal te kunnen richten op haar cursuswerkzaamheden bij de Dominicus. Ik kon niet alleen per direct aan de slag op kantoor voor administratieve werkzaamheden, maar was ik ook genegen om het werk als notulist bij de bestuursvergaderingen van haar over te nemen? En had ik misschien ook belangstelling om haar taken m.b.t. het inplannen van gastvrouwen en –heren bij de cursussen op me te nemen? Dit waren kansen om het warm kloppende hart van La Verna en haar diepgaande helende impact op levens van mensen van binnen uit te leren kennen.

Groeistuipen

Als gastvrouw had ik altijd genoten van de kalme en voedzame spirituele sfeer om mijn voorbereidingen voor een cursus te treffen. Maar op het moment dat ik tot het hart van de organisatie toetrad, stond La Verna op het punt de volgende fase van doorgroeien naar een volwassen cursuscentrum in te gaan, wat af en toe wat ‘hartritmestoornissen’ met zich meebracht. Er waren ingrijpende verschuivingen op komst. Rob vertrok als coördinator van La Verna om Provinciaal van Nederland te worden. Chris nam als interim voor een jaar zijn taken over en een jaar later werd Fer de nieuwe coördinator. De opzet van de administratie was toe aan een grondige reorganisatie en zou gestroomlijnd gaan worden via het invoeren van allerlei gegevens in de computerprogramma’s. En allerlei apparatuur bleek aan vervanging toe te zijn.

Het was telkens weer wennen aan de wanorde die dit met zich meebracht. Ik moest leren flexibel te kunnen omschakelen van de ene klus naar de andere en we moesten een werkzame afstemming vinden met het kantoorteam van acht personen. Gelukkig was de samenwerking met Fer vanaf het begin af aan broederlijk en heel vanzelfsprekend. Door zijn lichte toets, altijd verrassende humor, en warme belangstelling was hij een opwekkende stimulans om door perioden van verwarring heen te komen en erop te blijven vertrouwen dat er uiteindelijk wel weer een goed functionerende, nieuwe ordening zou ontstaan.

Bedding

Ik ging me steeds meer thuis voelen in mijn groepje collega’s die La Verna allemaal een warm hart toedragen. Net als de gastvrouwen en -heren hechten zij grote waarde aan het uitdragen van de Franciscaans geïnspireerde waarden waar La Verna voor staat. Toen mijn vriendin ruim vijf jaar geleden vrij plotseling overleed, ging er een zeer troostrijke, helende werking uit van hun betrokken aanwezigheid. Was ik in vorige rondes van verlies in mijn leven onvermogend geweest om me te openen voor steun en nabijheid van vriendinnen of familie, nu voelde ik me voor het eerst in mijn leven zodanig vertrouwd en thuis dat ik hun meeleven en nabij staan werkelijk kon toelaten en ervaren. La Verna werd de bedding waardoor ik met liefdevolle aandacht mijn eigen proces van rouwen kon doen. En hoe pijnlijk en verdrietig het ook was, het maakte me meer mens te midden van anderen die soortgelijke verliezen hadden meegemaakt. Die heling verzachtte me en ik voelde me steeds meer werkelijk verbonden.

Kloosterleven

Daarnaast betekende werken op kantoor dat ik nu kennis maakte met het gastvrije hart van de kloostergemeenschap waar broeders kwamen en gingen, net als hun gasten. Het was telkens weer een verrassing wie er mee at tijdens de lunch waardoor ik mijn beeld van een kalm levende kloostergemeenschap al snel moest bijstellen. En net toen ik eindelijk alle broeders van naam kende en hun levensverhalen zo’n beetje had gehoord, verhuisden de oudste broeders naar andere locaties. In de loop van de tijd leerde ik me aanpassen aan die voortdurende veranderingen. Dat ik toch kon standhouden te midden van deze dynamiek, er zelfs bij floreerde, toonde me dat ik mijn burn-out eindelijk voorbij aan het groeien was. En vanaf dat moment werd La Verna op een andere manier een stimulerende omgeving voor me.

Veelkleurige veldboeket

Ik was al jaren bezig om via allerlei activiteiten als drama spel, familie-opstellingen en verhalen schrijven mijn traumatische jeugdervaringen te transformeren in een helend verhaal over mijn leven. Hierdoor leerde ik me met mijn verleden verzoenen en mijn gemis aan onvoorwaardelijke liefde om te vormen tot een bron van inspiratie en wijsheid. Mijn wens was om mijn verworven rijping via cursussen door te kunnen geven aan belangstellenden op La Verna. Zo heb ik in de loop der jaren familieopstellingen en opstellingen met een specifiek thema begeleid. En ontwikkelde en gaf ik cursussen over Beschermengelen en Compassie. Ook begeleidde ik samen met Fer Open Gespreksbijeenkomsten. Stuk voor stuk boeiende ervaringen die vanaf het begin af aan lekker en inspirerend verliepen. Ik bloeide op, hervond mijn oude zelfvertrouwen en vond het heerlijk om nu mijn eigen wilde bloemen aan het boeket toe te kunnen voegen.

Compassie

Een paar jaar geleden kreeg ik plotseling weer een duwtje, nou zeg maar een flinke duw, toen mijn oog viel op het boek ‘Compassie’ van Karen Armstrong. Al na een paar hoofdstukken ‘wist’ ik: dit wordt de richting voor de rest van mijn leven. Ik volgde een Compassietraining en was blij en ook verrast dat ik op een duidelijke en redelijk eenvoudige manier kon leren zo liefdevol mogelijk met mezelf en mijn gevoelens om te gaan. En me daardoor naar anderen ook echt liefdevol kon gaan gedragen. Al tijdens die training nam mijn eigen transformatieproces een enorme vlucht waardoor ik echt enthousiast werd.

Ik was blij dat Fer en ik in het najaar van 2017 een jaarcursus Compassie startten, waarbij we de franciscaans spirituele inslag aan de cursusopzet toevoegden. Voor de tweede Compassiecursus heb ik de nieuwste wetenschappelijke kennis geüpdate en afgelopen januari heb ik samen met Vera Hols de derde cursus afgerond. Afgelopen september ben ik gestart met het bestuderen van Compassie-beoefening m.b.t. onze leefomgeving en de Aarde om dit aan de inhoud van een volgende compassiecursus te kunnen toevoegen. Zo rolt mijn La Verna balletje alsmaar verder!

PAX

Aan de oppervlakte lijkt mijn bijdrage een grote hoeveelheid verschillende bezigheden. Maar in het onderliggende weefsel van mijn leven is het meest wezenlijke gebeurd. Het werken bij La Verna heeft mijn gouden draad van verbinding en liefde versterkt en doen opglanzen. Mijn ziel zingt en heeft ook zielen van anderen in trilling mogen brengen, een groot geschenk waarvoor ik me diep dankbaar voel. Het kunnen zijn en werken in de warm geladen en dagelijks onderhouden spirituele sfeer van de gemeenschap hebben voor mij in grote mate bijgedragen aan het vinden van een innerlijke vrede. Ik heb mijn zelfvertrouwen in mijn mogelijkheden teruggekregen en kan nu dieper putten uit de creatieve bron.

Vanuit het principe van wederkerigheid ben ik dankbaar dat ik al die jaren op mijn manier heb kunnen bijdragen aan het reilen en zeilen en inhoudelijke ontwikkeling van La Verna. Ik heb nieuwe inspiratie gevonden en door mogen geven. Door de komst van mijn kleinzoon, eind februari, is er een nieuwe prioriteit in mijn verlangens ontstaan. Ik ga op regelmatige basis voor hem zorgen, dat houdt in dat ik mijn kantoorwerk heb opgegeven. Toch blijf ik me verbonden voelen met La Verna. Zodra het weer mogelijk is, wil ik als begeleidster via cursussen en opstellingsdagen mensen stimuleren door te gaan met het ontdekken en genieten van groeiend bewustzijn en wat spirituele input in hun leven kan betekenen!

Reacties

  • Greet Niederländer

    vrijdag 29 mei 2020

    Dag Elisabeth!
    Wat een mooi artikel heb je geschreven. Fijn om je daardoor beter te leren kennen.
    Ik wens je heerlijke uren met je kleinzoon!
    Hartelijke groeten van Greet

  • Mira Kley

    vrijdag 29 mei 2020

    Wat een fijn en stimulerend verhaal om te lezen, Elizabeth.
    (ik hoop van harte dat je in de nabije toekomst, 7 juni as is afgeblazen neem ik aan, weer ‘opstellingen’ gaat begeleiden).

  • Rob Hoogenboom

    vrijdag 29 mei 2020

    Elisabeth, heerlijk om dit verhaal te lezen. En wat een verschil hoe je hier binnenkwam, toch een ziek vogeltje, en hoe je nu vertrekt. La Verna zal je nog hevig gaan missen vooral om de verdieping die je gebracht door je onderzoeken, en prachtige verhalen die je kon schrijven en houden. Het moet wel een engel geweest die je hier gebracht heeft. Je hebt hier vertrouwen en steun ervaren, en je bent weer steun voor La Verna, de vrijwilligers en de mensen die hier kwamen geworden. Mooi dat Simone ook in je verhaal terugkomt. Rob

  • Marja Langendijk

    zondag 31 mei 2020

    Lieve Elisabeth,
    Wat een prachtig weefsel heb je geschreven over je eigen processen in je leven, het deelnemen en bijdragen aan het leven van La Verna en hoe La Verna weer heeft bijgedragen aan het steeds meer uitkristalliseren van je eigen levenspad. Zo boeiend en ook ontroerend om te lezen. Wat heerlijk dat ik van de jaren die je zo mooi beschrijft, getuige mocht zijn en dat ik er zo nu en dan -ook binnen La Verna- deel van mocht uitmaken.

  • Maria van Soest

    woensdag 10 juni 2020

    Lieve Elisabeth,
    Dankjewel voor deze blik op zo’n groot mooi deel van jouw pad. Ik mag mezelf rekenen tot de mensen die door jou (& Els) geraakt werden. Geniet van deze tijd en graag tot ziens.

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen