Mijn LV-verhaal – Annette Karimi, cursusdeelneemster

12 november 2019 | één reactie

Als protestante studente reisde ik ‘ooit’ met het studentenpastoraat naar Megen, naar de franciscanen in dat robuuste klooster, aan de gestaag, stromende Maas. In dat schilderachtig mooie stadje, leek de tijd stil te hebben gestaan. Zeker toen een oude broeder in bruine pij de kloosterdeur opende en ons studenten hartelijk welkom heette.

Die paar dagen, ver weg van het gejaag van alledag, dompelden we ons in het kloosterleven. We leefden tussen de broeders in, wasten samen af (soms met een ‘niet-franciscaans afwaslied’), namen deel aan het gebedsritme en dronken gezamenlijk een borreltje op zaterdagavond. Dit weekend, waarin we ook het verhaal van broeder Franciscus leerden kennen, was onvergetelijk.

Een bezoek aan de franciscaanse ‘familie’ werd een gegeven. Elk jaar keer ik terug naar deze pleisterplek in december. Samen met mijn dierbare vriendin Marieke. Dan rij ik in het busje van station Oss hobbelend langs de Noord-Brabantse dorpjes naar Megen.

Als de kerktoren in de verte opdoemt, is het altijd weer een beetje ‘thuiskomen’. Net voor het nieuwe jaar is dit altijd een mooi moment om even uit het werk-en gezinsleven te stappen, en in rust naar binnen te keren.

Die rust was en is geen overbodige luxe. Na een HBO-studie HSAO, en een afgebroken studie Theologie, rolde ik de journalistiek in. Twintig jaar heb ik als journalist bij landelijke dagbladen gewerkt. Dat was een erg drukke tijd, zeker met een jong gezin. De toenemende media-waan brak me uiteindelijk op; voor reflectie op het nieuws was nauwelijks meer plaats. Op die manier werken past niet bij mij al ben ik dankbaar voor de bijzondere reizen en ontmoetingen in deze tijd.

Sinds vijf jaar werk ik als hoofdredacteur van een patiënten-magazine. Met partner en kinderen Linda (17) en Kian (14) is het nog altijd een druk bestaan. Toch groeit de behoefte om vaker uit het ‘dagelijkse doen’ te stappen. En in de woorden van Franciscus: aan mijn verlangen naar ‘innerlijke vrede en alle goeds’ gehoor te geven. Al langer wil ik hier actief mee bezig zijn, obstakels daartoe opruimen (na een halve eeuw ligt er wel wat) in verbondenheid met anderen. Het besef dat ik hiertoe op aarde ben, raakt de kern van mijn spiritualiteit.

Vorig jaar volgde ik voor het eerst bij La Verna een workshop. Toen ik het Amsterdamse stadsklooster binnenstapte, voelde ik: Het klopt hier, net als in Megen. Sindsdien heb ik nog enkele workshops gedaan. Voor mij is La Verna een ‘werkplaats voor de ziel’. De buitenwereld valt hier weg. Je mag letterlijk en figuurlijk ‘naar binnen’. En eenmaal binnen, kan ik me soms niet voorstellen dat ik midden in de ‘stedelijke jungle’ ben.

Op dit moment volg ik de cursus Op pad met compassie bij Elizabeth Ouborg en Vera Hols. We doen dat met een mooie groep mensen. Al heeft ieder zijn/haar kleurrijke levenservaringen, we delen de behoefte om met meer compassie te leven; compassie met onszelf, anderen en deze aarde. Vaak denk ik: ‘Dit is voor iedereen, jong en oud. Dit is waar het om gaat!’

Dank je wel franciscaanse familie.

Annette Karimi

 

 

Reacties

  • Ineke Spronkers-Oeloff

    donderdag 14 november 2019

    Wat een heerlijk gevoel roept jouw verhaal op bij mij, Annette.

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen