La Verna-ers in Coronatijd (2)

17 juni 2020 | geen commentaar

“De grote kracht van La Verna is de betrokkenheid, de nabijheid, het samenzijn”, horen wij vaak. En als alles stilvalt en in “lockdown” moet, dan blijkt dat maar weer een waarheid als een koe. We missen elkaar. Om iets aan het gemis te doen: een nieuwe rubriek op onze website! We laten telkens enkele La Verna-ers aan het woord over hoe het hen gaat.

Ditmaal Vera Boon (docente), Ingeborg Zijp (van kantoor/gastvrouw) en Nico van der Werf (deelnemer).

Vera Boon

Misschien was het wel de mooiste lente, met veel meer aandacht voelde ik me erbij betrokken. Het was stiller en schoner en de lucht leek veel meer zuurtof te bevatten. Het leek wel of het zonlicht meer kleurde en de vogels meer werk maakten van hun gezang.

Anderzijds moesten we rekening houden met de ouderen. Daar wilde ik niet bijhoren, want ik vond de maatregelen te groot en te veel gevraagd van de jonge mensen, de jonge gezinnen en  de ondernemers. Ik voelde me daar bezwaard over. Nu blijkt dat we echt de zwakkeren in de verpleeghuizen hebben verwaarloosd, en dit  stemt me triest. Maar alle lof voor onze helden, die ons tonen wie zorgdragen voor de basisvoorzieningen in onze samenleving.

Omdat de afzondering collectief was, gaf die me ook een onzichtbare verbinding met anderen. Heb  me verbaasd hoe goed het thuis toeven is, en er valt ook veel te beleven. Ik  was net begonnen met een opleiding over natuur en energie, nu had ik  de ruimte om te gaan studeren. Het gaf me een goed gevoel zo met de toekomst bezig te zijn.

De Medinilla Magnifica, hiernaast afgebeeld, heeft  inmiddels al veel van haar kleine bloemetjes aan de steeltjes losgelaten. Haar bloeiproces is zo  prachtig, in alle rust en tijd gaat zij zich steeds meer ontvouwen. Dit proces ben ik gaan volgen door haar steeds te tekenen.

Iedere crisis leidt tot bewustwording en verandering  en verdriet over wat we los moeten laten: dierbaren, werk en vooruitzichten. Het geeft anderzijds kansen. Mondiaal en regionaal  gaat het om een herijking en verandering van het wereldbeeld en samenleven. Laten we de wereld en aarde zo achter dat de generaties na ons op goede wijze kunnen voortleven?!?

Nu na een paar maanden merk ik de bezieldheid in me voor de natuur. De rust en het studeren werken sterk in me door. Vlak bij me waren bomen, hout en groen en ook schoonheid  in de zomer. Nu zie ik eiken, platanen, beuken en zie ik het wezenlijke van de boom. De loop/ park/buiten-yoga die ik nu geef is veel bezielder doordat ik me meer verbonden heb met de natuur.

Als we om een boom staan is die boom een refelectie- en inspiratiebron. Binnenkort mag ik via la Verna loop/ park /buiten-yoga geven in het Rembrandtpark. Het is zo heerlijk en echt iedereen kan het. We bewegen op verschillende plekken en genieten van de natuur. Je komt er verkwikt van terug.

 

Ingeborg Zijp

Wat een vreemde tijd! Het ging ook allemaal zo abrupt. Ineens viel de structuur weg die La Verna me wekelijks bood. Ik was soms wel vier of vijf keer per week in La Verna; als gastvrouw, op kantoor en als deelneemster. De eerste twee weken had ik het gevoel thuis in retraite te zijn. Tot mijn verrassing ging me dat aardig af. Het verdriet en de angst die ik in de wereld om me heen voelde, maakten het wel meer belastend. Ook die overvloed aan media-nieuws. Oef! Ik zette me bijna 5 weken in vrijwillige quarantaine. Want ik wist niet wie ik allemaal in La Verna ontmoet had.

Ik ben ook veel intenser gaan dromen. Dat hoorde ik ook van anderen. Dit ‘nachtleven’ beviel me goed 😊! Ik werd me ook bewust van in oude patronen te schieten… oude meuk… niet leuk, maar ook een zegen. Nu kon ik er ook iets mee gaan doen.

Corona heeft me dus ook iets goeds gebracht, zekers! Ik ben nog meer gaan nadenken over hoe ik in het leven sta, hoe ik met andere mensen omga, mijn relatie met de aarde. Ik realiseerde me heel sterk hoe belangrijk contact voor mij met de natuur en andere mensen is. Om anderen nabij te zijn. Het uitte zich in een groot verlangen om af en toe een dierbare echt in de ogen te kijken.

Ik heb heel fijne thee- en bankjescontacten gehad met een andere deelneemsters. Ook op anderhalve meter afstand kun je elkaar fijn ontmoeten. En de herkenning die we bij elkaar vonden deed me goed. De technologie van het appen en video-bellen vond ik heel bijzonder. Ik heb het meer gedaan dan ooit.

Ik ben heel blij dat ik in La Verna veel geleerd heb over zelf-compassie en het beter kunnen omgaan met de ‘korte lontjes’ van anderen. Je kunnen verplaatsen in iemand anders’ (be)leefwereld was daarbij heel belangrijk. Een pareltje zijn de vruchten van de cursus mandala-tekenen. Ik ben veel thuis zelf gaan tekenen. We bleven dankzij Christine’s inzet ook sterk verbonden met elkaar. Dat heb ik als een enorme steun en inspiratie ervaren in het omgaan met alles wat corona met zich meebracht en brengt. Ik heb nog nooit een mandala gemaakt  als onlangs, waarin ik zo zeer mijn ziel heb kunnen leggen. Daarin kon ik me zelf helemaal en intens kwijt.

 

Nico van der Werf

In een bleek voorjaarszonnetje en een prettige temperatuur fietste ik op een  van de eerste dagen van de Coronaperoiode door het centrum van Amsterdam over de Turfmarkt. Er waren slechts twee voetgangers te zien. Aan de overkant van het water tussen Munt en Spui nog twee. En verder op het Rokin zag ik nog drie fietsers en een stuk of vijf wandelaars. Op de Dam telde ik ongeveer 20 mensen. Ik keek links de Kalverstraat in en zag niemand.

Wat nu? Was het beangstigend of bevreemdend of bevrijdend? Zoveel ruimte en zo stil. Eigenlijk vond ik het wel best. Zo mooi had ik Amsterdam nog nooit gezien. In de gouden bocht van de Herengracht fietsend voelde me ik in het schilderij van de 17de eeuwse schilder Gerrit Berckheyde (1638). Ruim en leeg en zonnig.

De weken die hierop volgden waren nog steeds rustig en stil. Veel vriendelijke mensen die rekening met elkaar hielden. De aanvankelijke bedeesdheid werd wellevendheid. De mensen keken elkaar goed aan en gaven elkaar voorrang.

Inmiddels had ik met de door mij aangeschafte tondeuse een ravage van mijn kapsel gemaakt. Bevrijd van conventies en modellen ploegde ik mij monter door het gewas. Als een plukje mij niet aanstond zoefde ik het zoemend weg. Ik verheug me nu op het bezoek aan mijn kapster en haar verbijstering. Ik zal woorden te kort komen om mijn bewondering voor haar vakkundigheid te uiten.

Op 3 juni ging ik met vrienden eten in de stad. Vanaf de locatie van het eetcafe op de Nieuwe Zijds, toen nog de Bloemmarkt,  schilderde Berckheyde de achterkant van het Paleis.  Op dat schilderij is bijna niemand te zien. Bijna vierhonderd jaar later aten we met drie man in een verder leeg cafe.

Een paar dagen geleden bezocht ik met mijn vrouw en een vriend het Van Gogh Museum. Ruimte en rust. Zo behoor je schilderijen te kunnen bekijken. Zonder de duizenden Amerikanen en Japanners en Chinezen.

Mijn omgeving en ik zijn gelukkig gespaard voor de vreselijkheden van het coranavirus.

Nu alles en iedereen weer meer in beweging komt betrap ik me er op dat ik al bijna heimwee ga krijgen naar de rust en stilte en stemming van enkele weken geleden en naar het geluid van de vogels (behalve dan de zilveren vogels van de stedentripjes en de halsbandparkieten, de Ferrari’s onder de vogels, weliswaar ook schepselen Gods maar je kunt het ook te bont maken).

Ik verlang ook naar nóg een stapje verder terug: naar het pre-Coronatijdperk  met  concertbezoek en andere bijeenkomsten met  meer mensen zorgeloos bijeen zoals de waardevolle gespreksgroepen en andere activiteiten van la Verna.

Wat de Coronabezoeking ons persoonlijk geleerd heeft en wat de maatschappelijke gevolgen zullen zijn, zal blijken. Ik heb in elk geval een tondeuse.

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen