La Verna-ers in Coronatijd (1)

28 mei 2020 | één reactie

“De grote kracht van La Verna is de betrokkenheid, de nabijheid, het samenzijn”, horen wij vaak. En als alles stilvalt en in “lockdown” moet, dan blijkt dat maar weer een waarheid als een koe. We missen elkaar. Om iets aan het gemis te doen: een nieuwe rubriek op onze website! We laten telkens enkele La Verna-ers aan het woord over hoe het hen gaat.

Ditmaal Anneke Scholten (van kantoor), Han Fransen en Nico Olofsen (deelnemers).

Anneke Scholten

Sinds half maart zijn we in quarantaine. Bij toeval is mijn dochter tijdelijk in huis vanwege werk en studie, dus we besluiten dat ze hier maar beter voorlopig kan blijven. Computers van haar werk worden gebracht en ze kan aan de slag. Ik beweeg me er omheen. Zij zorgt voor de boodschappen, ik doe de ‘catering’. Belangrijk voor mij is dat ik haar dichtbij heb, dat ik me geen zorgen om haar hoef te maken. Voor haar geldt hetzelfde naar mij toe! Samen met de poes en de hond, hebben we het eigenlijk heel gezellig.

Zeker de eerste weken voel ik een shift in energie. Ik voel me lichter, opgeluchter. Hoopvol. Er is iets aan het veranderen, wat dieper gaat dan alleen het materiële. Ik voel een intense dankbaarheid en vreugde. Alsof moeder aarde zich laat kennen en ons heel diepgaand iets laat weten, laat voelen. Ik ben benieuwd hoe dat zich zal vertalen in de toekomst.

Heel duidelijk wordt dat we elkaar allemaal nodig hebben, niet alleen op persoonlijk niveau maar ook nationaal en globaal. Menselijke drukte staat even stil. Wereldwijd wordt een verbetering in luchtkwaliteit gemeld. Veel dieren gedijen terwijl wij mensen thuis zitten. Grotendeels dan, op het plein voor mijn huis is het af en toe een drukte van belang. Vooral als de zon schijnt! De 1,5 m regel wordt nogal eens vergeten. Ik zie duidelijk dat er echt wat gevraagd wordt van mensen om die afstand te houden. Er zijn overigens genoeg werkenden die juist volop contact hebben met mensen, in de gezondheidszorg, het onderwijs, de winkels. Het belang van hun werk wordt weer eens heel duidelijk. En ik ben me heel bewust van de vele landen waarvan de bevolking het zoveel slechter heeft, die zich helemaal niet kunnen veroorloven om in quarantaine te gaan. Ik neem ze mee in gebed en meditaties.

In mijn kring komt het virus ook dichtbij. Mijn beste vriendin wordt heftig geraakt door het coronavirus als beide ouders het krijgen en haar moeder overlijdt. Het is raar en verdrietig er niet heen te kunnen, niet mijn arm om haar heen te kunnen slaan. Dankzij de wonderen der techniek kunnen we wel digitaal bij de uitvaart zijn en getuige zijn van een liefdevol en respectvol afscheid. Wederom ben ik dankbaar, binnen het verdriet, voor alles wat wel mogelijk is.

Han Fransen

Het Corona icoontje werd voor mij een zogenoemde MENE TEKEL (Daniël 5:25-27 en Nescio), een onheilsteken. Dat symbooltje zullen we nog lang afgebeeld zien op TV en in de krant. Maar het staat ook voor lichtkrans, kroon en een Heilige. Hoe beleef ik deze dagen?

Voorop wil ik stellen dat ik in mijn netwerk nog niet met corona te maken heb gehad. Dat maakt verschil met wat ik nu schrijf. Natuurlijk houdt corona mij bezig. Hoe kan ik zo positief mogelijk omgaan met alle beperkingen en onzekerheden.

Ik heb veel goeds gehaald uit de krant “Trouw” en Internet. Trouw met z’n columns en internet met de mails en zeker ook een Blog van “De Vrijzinnige gemeente VRIJBURG “en de uitzendingen op zondag van de Dominicuskerk.

Wat een bemoediging en een verrijking! De quarantaine heb ik niet moeilijk gevonden (stapte ook wel in de auto om boodschappen te doen). Het verwonderde mij dat ook “Radio Maria “goede uitzendingen had.

Ik kies/ koos voor wat mij alert houdt en mij voedt. We gaan op weg naar een “Nieuw Normaal” en een nieuw sociaal bewustzijn. Wat ga ik daaraan bijdragen?

Het onheilsteken veranderde in een, heb moed en durf risico’s te nemen. We kunnen de kracht van de crisis positief gebruiken. Ga voor Dankbaarheid. Hoe waardevol is nu het weten ,dat het beste voor onze ziel is, de aanraking en die we zò missen!

Is deze tijd ook niet een tijd van transformatie??? Ik voel een sterke verbondenheid met mijn Bron, met God die zich laat zien. Daarvoor gebruik ik de stilte ,die ook zo aanwezig kan zijn ,nu we meer thuis moeten zijn. Ik heb een nieuw evenwicht gevonden, na een periode van onzekerheid.

We kunnen ons lot niet ontlopen. Maar het leven gaat door. Het vraagt herbezinning . Mag LA VERNA daaraan gauw zijn steentje bijdragen!

Nico Olofsen

In het begin van maart nam ik na een gedegen voorbereiding en flink wat geregel dan eindelijk de trein naar Gent. Ik kwam er met vertraging aan en holde naar het museum om mijn tijdslot voor de tentoonstelling over Jan van Eyck niet te missen. Ik kwam terecht middenin een grote massa van mensen, iedereen met oortjes in, vechtend om een plaatsje dichtbij de tentoongestelde werken. De kunst aan de muren en in de vitrines leek ver weg, onwerkelijk. Moeilijk om van al die schoonheid te genieten, zo dacht ik op de terugweg in de met haast gehaalde trein.

Niet lang daarna werd de lockdown afgekondigd. Binnen twee dagen liep mijn volle agenda helemaal leeg. Het lijstje op mijn bureau met nog te bezoeken tentoonstellingen (en musea en steden en landen) was zomaar zonder betekenis geworden. Ik zag een leegte voor me, een gapende afgrond waar ik in zou kunnen vallen. Ik voelde een mengeling van lichte paniek, verlammende angst en dreigende somberheid.

Ik volgde het nieuws de gehele dag. Ik keek iedere avond naar Nieuwsuur en Op1. Ik sliep onrustig, werd in de ochtend met hoofdpijn wakker en hervond snel de somberheid van de avond ervoor. Ik piekerde me suf, stelde me allerlei vragen en kon steeds geen antwoorden vinden, hoezeer ik me ook daartoe inspande en hoe intens ik alle ontwikkelingen in de krant en op de televisie volgde. De keukenkastjes waren snel schoongemaakt. De berging was snel opgeruimd. De boeken in de kast stonden er al snel weer netjes geordend bij. Het belastingformulier was snel ingevuld.

Toch bleek mijn agenda niet leeggelopen te zijn.

Mijn wekelijkse meditatie kon doorgaan. We spraken af op afstand te mediteren, ieder gewoon thuis, een kaars brandend om onze verbondenheid te benadrukken. We stuurden elkaar na afloop reflecties, we belden elkaar op.
Mijn wekelijkse wandelingen vanuit het buurthuis bleken gewoon door te kunnen gaan. Drie van ons vijftienen zochten elkaar op en gingen vier keer per week in onze buurt anderhalf uur lopen. We genoten van de prachtige en vaak onontdekte omgeving en natuur hier aan de westrand van de grote stad. Onze nest-wandeling werd een favoriete: de futen volgden we bij het bouwen van hun nesten, het broeden op de eieren en het verzorgen van de kuikentjes.
Ik hield mijn zondagochtenden steevast vrij. Ik volgde op internet de diensten van een kerkgemeenschap hier in Amsterdam en het lukte me in de rust van mijn eigen huis de boodschap op me te laten inwerken. Ik ervoer ondanks de afgescheidenheid verbinding met de andere luisteraars.
Tussendoor luisterde ik naar mooie muziek op onbekende radiostations, begon aan een nieuwe icoon en genoot van het uitzicht vanuit mijn huis aan de Sloterplas.

De tijd voelt meer oneindig aan dan voorheen en lijkt merkwaardigerwijs tegelijkertijd sneller langs mij heen te glijden. Het piekeren is minder geworden. Dat vele denken, redeneren en alles proberen te verklaren krijg ik met vallen en opstaan iets beter in mijn macht. Ik kan hetgeen mij nu overkomt toch niet bevatten en hooguit slechts in beperkte mate beïnvloeden. Ik heb de hoop laten varen het volledig onder controle te krijgen en te houden. Ik probeer van dag tot dag te leven en daarbij zo goed mogelijk intens te genieten van wat zich iedere dag aan gebeurtenissen en ontmoetingen ‘zomaar’ voordoet.

Heel voorzichtig begrijp en voel ik meer van wat geloven naar mijn mening voor mij persoonlijk in essentie zou kunnen betekenen: overgave en verbinding. Tijdens mijn ontdekkingstocht naar religie en spiritualiteit (Ik ben niet gelovig opgevoed en ben al jaren op zoek naar een betekenisvolle invulling van beide) ontdek ik meer en ervaar ik dingen intenser dan voor de crisis. Ik geniet van de rust om me heen. Ook neem ik innerlijke rust waar.

Dank voor de uitnodiging iets voor deze digitale flits te mogen schrijven. De grote uitdaging voor mij is dit gevoel vast te houden ook in tijden waarin de rijkdom van het volle leven weer voor het oprapen ligt. Nu is het opgeschreven en gestold en dat kan me later helpen. Maar dan is La Verna vast ook weer open, geheel of gedeeltelijk. En kan ik mijn meditatie-vrienden weer in het echt zien.

Reacties

  • Greet Niederländer

    vrijdag 29 mei 2020

    Wat een mooie verhalen van La Verna-ers in coronatijd.
    Zo verschillend en in wezen toch ook zo gelijk.
    Ik wens jullie en alle andere La Verna-ers gezondheid, moed, vertrouwen en overgave.
    Hartelijke groeten van Greet Niederländer

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.

Cookies

We gebruiken cookies om content van de website te verbeteren en om het websiteverkeer te analyseren.

Privacy statement | Sluiten
Instellingen