Interview Martijn van Loon – Tussen AMC en Stadsklooster

19 februari 2019 | geen commentaar

Hallo! Ik wil graag even kennismaken! Mijn naam is Martijn van Loon en ik mag het komend half jaar wekelijks gebruikmaken van de gastvrijheid in La Verna. Dit is in verband met mijn stage geestelijke verzorging in het AMC-ziekenhuis.

Zelf woon ik in Groningen. Ik ben daar zo’n 15 jaar geleden gaan wonen voor een studie theologie. Daarna heb ik gewerkt in de maatschappelijke begeleiding van vluchtelingen in de gemeente Groningen, maar heb vorig jaar besloten dat ik toch graag nog iets anders wilde doen. Dit jaar studeer ik weer, een 1-jarige studie geestelijke verzorging in Nijmegen. Tijdens het half jaar studie heb ik daar onderdak gevonden bij de Clarissen, en nu mag ik dus verblijven bij de broeders in Amsterdam.

Inmiddels heb ik de eerste weken in het AMC erop zitten. Waar het begin een beetje rommelig verliep, en ikzelf ook nog druk was met het afronden van de vakken van het eerste semester, is het werk sinds twee weken interessant geworden. Dat komt vooral doordat ik nu echt patiënten ben gaan spreken. Daardoor krijg ik het gevoel dat ik echt een geestelijk verzorger ben.

Wat me vooral is opgevallen tijdens deze eerste weken is dat de rol waarin je jezelf zet het grote verschil maakt. Een dag nadat ik had meegelopen met de verpleging, in een mooi wit pak, ging ik zelf naar de patiënten, nu als geestelijk verzorger. Daartoe trek ik dan een colbertje aan, waar een naamplaatje op zit met mijn functie. Ik zie er dus heel normaal uit. Maar op het moment dat ik mezelf voorstel als geestelijk verzorger gaan mensen praten. En ze spreken over heel andere dingen, op een andere manier dan tegen artsen, of verpleegkundigen. Open, intiem, vertrouwelijk, alleen omdat ik deze rol heb, een bijzondere ervaring! Bovendien is het unieke van elke situatie met patiënten heel mooi – de stap van de gang van de afdeling een kamer binnen zou je kunnen omschrijven als een kleine stap voor een mens, maar een hele grote stap voor een geestelijk verzorger. Je loopt in één keer een wereld binnen. Een wereld waarin je niemand kent, niet weet wie wie is, wat er speelt, in welke situatie mensen zich bevinden. In deze wereld ben je dan ineens de geestelijk verzorger, iemand tegen wie intiem en vertrouwelijk gesproken wordt, iemand die mag aanvoelen wat hier nodig is. Er is heel veel te leren en daar ben ik erg blij mee!

Het klooster in Nijmegen is voor mij een heerlijke plek geweest, waar ik rust kon vinden, maar ook gebed, serene stilte en een soort leegheid. Ook heb ik de afstandelijkheid van de zusters als bijzonder ervaren. Komend uit de drukte van de campus en het openbaar vervoer geeft het klooster direct een soort vacuüm, waarin plotseling ruimte is voor gedachten en emoties die ik eigenlijk helemaal niet had opgemerkt. In Amsterdam is dit weer anders. Er heerst een gemakkelijkere sfeer, meer werelds en daardoor ook weer heel fijn. Er kan gewoon gepraat worden, er is werk. Wat ik erg jammer vind is dat voor mij zowel het ochtend- als het avondgebed op een net niet haalbaar tijdstip plaatsvindt, waardoor ik beide vaak moet missen. Ik hoop daar nog een oplossing voor te vinden, want dat onderdeel geeft toch wel meerwaarde aan de ervaring van verblijven in een klooster.

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.